فرآیند پردازش داده های صفحه نمایش لمسی خازنی

صفحه لمسی خازنی پس از دریافت سیگنال لمسی، داده های لمسی را به پالس های الکتریکی تبدیل کرده و برای پردازش به آی سی کنترل صفحه لمسی منتقل می کند. سیگنال ابتدا توسط یک تقویت کننده کم نویز (LNA) تقویت می شود، سپس از طریق تبدیل آنالوگ به دیجیتال تبدیل و دمودوله می شود و در نهایت برای پردازش داده ها به DSP ارسال می شود.
صفحات لمسی خازنی معمولا دارای حسگرهای لمسی خازنی فیزیکی M+N (M ستون N ردیف) هستند. این حسگرهای درهم آمیخته M+N نقاط حسگر خازنی M * N را تشکیل می دهند و هنگامی که انگشت کاربر به صفحه لمسی نزدیک می شود، ظرفیت آن نیز متناسب با آن تغییر می کند. فاصله بین سنسورها (یعنی فاصله بین ردیف ها یا ستون های مجاور) معمولاً حدود چند میلی متر است که وضوح فیزیکی M * N صفحه لمسی را تعیین می کند.
سیستم مختصات بین ماژول صفحه لمسی خازنی و ماژول LCD کاملاً متفاوت است. مختصات پیکسل یک ماژول LCD به طور کلی با وضوح آن تعیین می شود. به عنوان مثال، یک صفحه نمایش WVGA دارای وضوح 800 * 480 است، به این معنی که 800 ردیف با 480 پیکسل RGB در هر ردیف وجود دارد. بنابراین، یک موقعیت خاص را می توان با نقاط پیکسل (x، y) در جهت X و Y تعیین کرد. ماژول صفحه لمسی خازنی سیستم مختصات را بر اساس ابعاد فیزیکی اصلی آن در جهت X و Y تعیین می کند. برای اطمینان از صحت عملیات ورودی و خروجی باید یک روش نگاشت معقول بین دو سیستم مختصات وجود داشته باشد.
بنابراین، پردازنده DSP آی سی کنترل صفحه لمسی نیز باید تبدیل نقشه پیکسلی بین ماژول صفحه لمسی خازنی و ماژول LCD را روی داده های به دست آمده انجام دهد تا اطمینان حاصل شود که نقطه لمسی که کاربر روی صفحه لمسی حس می کند، است. نکته ای که کاربر به آن اشاره کرده است.
علاوه بر این، برای حفظ پایداری مختصات لمسی، آی سی کنترل صفحه لمسی نیاز به کنترل بیشتر لرزش نقاط لمسی از جمله لرزش انگشت و نویز در داده های خازنی دارد و ضریب فیلتر فیلتر پایین گذر را مطابق با آن تغییر می دهد. تغییرات مختصات برای دستیابی به پردازش صاف مختصات.
در نهایت، قبل از انتقال داده ها به هاست، باید از نرم افزاری برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شود و مشخص شود که هر لمس برای چه عملکردی در نظر گرفته شده است. این فرآیند شامل تعیین اندازه، شکل و موقعیت ناحیه لمس شده روی صفحه است. در صورت لزوم، پردازنده لمس های مشابه را سازماندهی و گروه بندی می کند. اگر کاربر انگشت خود را حرکت دهد، پردازنده تفاوت بین نقطه شروع و پایان لمس کاربر را محاسبه می کند.