طبقه بندی اجزای صفحه نمایش لمسی خازنی

دو نوع صفحه نمایش لمسی خازنی وجود دارد: صفحه نمایش لمسی خازنی سطحی و صفحه نمایش لمسی خازنی طرح ریزی.
صفحه نمایش لمسی خازنی سطحی:
نوع متداول آن صفحه نمایش لمسی خازنی سطحی است که دارای اصل کار ساده، قیمت پایین و مدار طراحی ساده است، اما دستیابی به چند لمسی دشوار است.
صفحه نمایش لمسی خازنی پروجکشن:
صفحه نمایش لمسی خازنی پیش بینی شده عملکرد لمس چند انگشتی را دارد. هر دو نوع صفحه نمایش لمسی خازنی دارای مزایایی مانند گذردهی بالا، سرعت پاسخگویی سریع و طول عمر بالا هستند. با این حال، نقطه ضعف آن این است که مقدار خازن با دما و رطوبت تغییر می کند و در نتیجه پایداری ضعیف و رانش مکرر ایجاد می شود. لازم است مرتباً صفحه نمایش را کالیبره کنید و از دستکش های معمولی برای موقعیت یابی لمسی استفاده نکنید.
صفحات خازنی پروجکشن را می توان به دو نوع صفحه نمایش خازنی خود و صفحه نمایش خازنی متقابل تقسیم کرد. صفحه‌نمایش خازنی متقابل رایج‌تر یک مثال است که از یک الکترود محرک و یک الکترود گیرنده تشکیل شده است. الکترود محرک یک سیگنال فرکانس بالا ولتاژ پایین ساطع می کند و آن را به الکترود گیرنده می فرستد تا جریانی پایدار ایجاد کند. هنگامی که بدن انسان با صفحه خازنی تماس پیدا می کند، به دلیل زمین شدن بدن انسان، انگشت و صفحه خازنی ظرفیتی معادل تشکیل می دهند و سیگنال فرکانس بالا می تواند از طریق این ظرفیت معادل به خط زمین جریان یابد. به این ترتیب میزان شارژ دریافتی توسط گیرنده کاهش می یابد. با نزدیک شدن انگشت به انتهای فرستنده، شارژ به میزان قابل توجهی کاهش می یابد. در نهایت نقطه لمس بر اساس شدت جریان دریافتی انتهای گیرنده تعیین می شود.
در سطح شیشه از ITO برای ایجاد آرایه های الکترودی افقی و عمودی استفاده می شود که به ترتیب خازن هایی را با زمین تشکیل می دهند. این خازن معمولاً به عنوان خود خازن شناخته می شود که ظرفیت بین الکترودها و زمین است. هنگامی که انگشت صفحه خازنی را لمس می کند، ظرفیت انگشت روی ظرفیت بدنه صفحه نمایش قرار می گیرد و ظرفیت بدنه صفحه را افزایش می دهد.
در تشخیص لمسی، صفحه خود خازنی به طور متوالی آرایه های الکترود افقی و عمودی را تشخیص می دهد، مختصات افقی و عمودی را بر اساس تغییرات خازن قبل و بعد از لمس تعیین می کند و سپس آنها را در یک مختصات لمسی مسطح ترکیب می کند. روش اسکن خود خازن معادل نمایش نقاط لمسی بر روی صفحه لمسی به طور جداگانه در جهت محور X و Y است، سپس مختصات را در جهت محور X و Y محاسبه می کند و در نهایت آنها را با هم ترکیب می کند. مختصات نقاط لمسی
اگر یک لمس باشد، پیش بینی ها در هر دو جهت X و Y منحصر به فرد هستند و مختصات ترکیبی نیز منحصر به فرد هستند. اگر دو لمس روی صفحه لمسی وجود داشته باشد و این دو نقطه در یک جهت X یا Y نباشند، در این صورت دو برجستگی در جهت X و Y وجود دارد و چهار مختصات با هم ترکیب می‌شوند. بدیهی است که تنها دو مختصات واقعی هستند و دو مختصات دیگر معمولاً به عنوان "نقاط ارواح" شناخته می شوند. بنابراین، صفحه نمایش های خود خازنی نمی توانند به چند لمس واقعی دست پیدا کنند.
صفحه خازنی متقابل نیز از ITO روی سطح شیشه ساخته شده است تا الکترودهای افقی و عمودی را تشکیل دهد. تفاوت آن با صفحه خود خازن در این است که از محل تلاقی دو مجموعه الکترود یک خازن تشکیل می شود، یعنی این دو مجموعه الکترود به ترتیب دو قطب خازن را تشکیل می دهند. هنگامی که یک انگشت صفحه خازنی را لمس می کند، بر جفت شدن بین دو الکترود در نزدیکی نقطه لمس تأثیر می گذارد و در نتیجه ظرفیت بین این دو الکترود تغییر می کند. هنگام تشخیص ظرفیت متقابل، الکترودهای افقی به طور متوالی سیگنال های تحریک را منتشر می کنند و تمام الکترودهای عمودی به طور همزمان سیگنال ها را دریافت می کنند. این می تواند مقادیر خازن را در تقاطع تمام الکترودهای افقی و عمودی، یعنی اندازه ظرفیت کل صفحه دو بعدی صفحه لمسی به دست آورد. بر اساس داده های تغییر ظرفیت دو بعدی صفحه لمسی، مختصات هر نقطه لمسی قابل محاسبه است. بنابراین، حتی اگر چندین نقطه لمسی روی صفحه وجود داشته باشد، می توان مختصات واقعی هر نقطه لمسی را محاسبه کرد.
مزیت صفحه نمایش خازنی متقابل این است که سیم کشی کمتری دارد و می تواند به طور همزمان تفاوت های بین چندین تماس را شناسایی و تشخیص دهد. صفحه نمایش خود خازن نیز می تواند چندین تماس را حس کند، اما به دلیل خود سیگنال فازی، نمی توان آن را تشخیص داد. علاوه بر این، طرح القایی صفحه خازنی متقابل دارای مزایای سرعت سریع و مصرف انرژی کم است، زیرا می تواند به طور همزمان تمام گره ها را در یک خط رانندگی اندازه گیری کند، بنابراین تعداد چرخه های جذب را 50٪ کاهش می دهد. این ساختار الکترود دوگانه عملکرد نویز خارجی خود محافظ را دارد و می تواند ثبات سیگنال را در سطح توان مشخصی بهبود بخشد.
در هر صورت، موقعیت لمس با اندازه‌گیری توزیع تغییرات سیگنال بین الکترودهای X و Y و سپس با استفاده از الگوریتم‌های ریاضی برای پردازش این سطوح سیگنال تغییر یافته برای تعیین مختصات XY نقطه لمس تعیین می‌شود.